|
Tweet |
Siyaset; şeffaflık, tutarlılık ve millete karşı sorumluluk üzerine inşa edilir. Ancak iktidar blokunun son dönemde ortaya koyduğu tablo, bu ilkelerden ne kadar uzaklaşıldığını göstermektedir. MHP Genel Başkanı Sayın Devlet Bahçeli’nin Türkgün gazetesinde yayımlanan “50 Maddede Terörsüz Türkiye” başlıklı manifestosu, bu çelişkilerin dikkat çekici örneklerinden biridir.
Kırk yılı aşkın süredir devam eden terörü sona erdirme ve millî birlik sağlama iddiasıyla sunulan 50 madde, ilk bakışta millî bir vizyon belgesi izlenimi vermektedir. Ancak DEM Parti’nin uzun süredir dile getirdiği taleplerle birlikte değerlendirildiğinde, sert milliyetçi söylemin arkasında, kamuoyunun ve MHP tabanının yeterince bilgilendirilmediği siyasi ve kavramsal bir dönüşüm bulunduğu görülmektedir.
Manifestonun 4. ve 8. maddelerinde sürecin geçmişteki “Çözüm/Açılım” süreçlerinin tekrarı olmadığı, dış dayatmaya dayanmadığı ve millî iradeye dayandığı savunuluyor. 15. ve 39. maddelerde ise teslimiyet, taviz ve pazarlık olmadığı, anayasal bütünlüğün tartışmaya açılmayacağı ilan ediliyor.
Peki, bu iddialar gerçeği ne ölçüde yansıtıyor?
Manifestonun 6., 7., 11., 12. ve 13. maddelerinde sıralanan gelişmeler, 1 Ekim 2024’teki tokalaşmadan 2025’teki adımlara uzanan süreci bizzat ortaya koyuyor. Sürecin siyasi zeminini oluşturan aktörün MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli olması, geçmişte en ağır ifadelerle eleştirilen yaklaşımların bugün farklı kavramlarla savunulmasını ciddi bir siyasi tutarsızlık hâline getiriyor.
Üstelik “pazarlık yok” denilirken manifestonun 32. ve 33. maddelerinde komisyon çalışmaları ve Meclis zeminindeki müzakereler anlatılıyor. Dün reddedilen yaklaşımların bugün farklı kavramlarla savunulması, kamuoyunun cevap beklediği temel çelişkidir.
İşte metnin en büyük çelişkisi ve sorgulanması gereken yönü tam burada düğümlenmektedir. Bahçeli, DEM Parti’nin uzun süredir savunduğu bazı taleplerle benzerlik taşıyan yaklaşım ve kavramları, kendi siyasi tabanının hassasiyetlerini de dikkate alan milliyetçi bir söylem içerisinde sunmaktadır.
DEM Parti’nin etnik kimliklerin tanınması, ortak vatandaşlık ve farklılıkların anayasal ve toplumsal zeminde ele alınması yönündeki talepleri, manifestonun 5., 16. ve 46. maddelerinde yer alan “bin yıllık kardeşlik hukuku” ve “farklılıkları çatışma nedeni hâline getirmemek” ifadeleriyle belirli noktalarda örtüşmektedir.
Özellikle 46. maddede millî birliğin farklılıkların yok sayılması anlamına gelmediğinin belirtilmesi dikkat çekicidir. Burada sorulması gereken soru şudur: Yıllardır siyasi tartışmaların merkezinde bulunan bu kavramlar, bugün hangi gerekçelerle yeni bir milliyetçi söylemin parçası hâline getirilmiştir?
Süreç dışarıya yalnızca tek taraflı bir silahsızlandırma ve tasfiye çalışması olarak sunulsa da manifestonun 35. maddesinde, 2026 yılında kabul edilen Millî Dayanışma ve Toplumsal Bütünleşmenin Güçlendirilmesine Dair Kanun'a özel bir anlam yüklenmektedir. Meclis bünyesinde yürütülen komisyon çalışmaları da bu sürecin hukuki ve siyasi boyutunu ortaya koymaktadır.
Bu düzenlemelerin hangi sonuçları doğuracağı, hangi taleplerle örtüştüğü ve Türkiye'nin geleceğini nasıl etkileyeceği açıkça tartışılmalıdır.
Bu örtüşme yalnızca satır aralarında değil, kamuya açık siyasi açıklamalarda da görülmektedir.
Bahçeli'nin Abdullah Öcalan için “barış süreci ve siyasallaşma koordinatörlüğü” adıyla bir statü önermesi, DEM Parti'nin Öcalan'ın statüsünün hukuki düzenlemeyle belirlenmesi yönündeki talebiyle aynı tartışma zemininde buluşmaktadır.
Benzer şekilde “kardeşlik hukuku” kavramı, Bahçeli'nin manifestosunda olduğu kadar DEM Parti'nin kamuoyuna açıkladığı siyasi yaklaşımda da önemli bir yer tutmaktadır.
DEM Parti çerçeve yasa çağrısı yaparken Bahçeli'nin manifestosunun 35. maddesi, 2026 yılında çıkarılan kanunu terörle mücadelenin hukuki boyutunda yeni bir aşama olarak değerlendirmektedir.
DEM Parti'nin sürece “Barış ve Demokratik Toplum” adını vermesi, Bahçeli'nin ise “Terörsüz Türkiye” kavramını kullanması, iki yaklaşım arasındaki siyasi ve kavramsal benzerliklerin sorgulanmasını gerektirmektedir.
Bu sürecin en somut göstergelerinden biri, 10 Ağustos 2026'da kabul edilen 7595 sayılı Millî Dayanışma ve Toplumsal Bütünleşmenin Güçlendirilmesine Dair Kanun'dur.
Kanunun 1., 3., 6. ve 7. maddeleri; silahların teslimi ve örgütün fiilî varlığının sona erdirilmesine bağlı adli düzenlemeler, süreci izleme mekanizmaları ve yeni yasal düzenlemeler açısından bir çerçeve ortaya koymaktadır.
Bu başlıkların, DEM Parti'nin uzun süredir savunduğu çerçeve yasa, silahsızlanma sonrasının hukuki statüsü, demokratik entegrasyon ve izleme mekanizmalarına ilişkin talepleriyle örtüşmesi dikkat çekicidir. Kanun, DEM Parti'nin bütün taleplerini karşılamasa da bazı temel başlıklardaki benzerlikler görmezden gelinemez.
Asıl soru şudur: Dün kabul edilemez görülen bazı talepler, bugün neden yeni hukuki düzenlemelerin konusu hâline gelmiştir? Bu siyasi ve hukuki dönüşümün gerekçesi kamuoyuna neden yeterince açıklanmamaktadır?
Kanunun Meclis'te 467 oyla kabul edilmesi, tek başına şeffaflığın ve hesap verebilirliğin güvencesi değildir. Çoğunluk bir düzenlemeyi yasalaştırabilir; ancak uygulamanın nasıl izleneceği ve hesabın kime verileceği sorularını ortadan kaldırmaz. Meşruiyet, yalnızca oy sayısıyla değil, açıklık ve denetimle de güçlenir.
Terörün sona ermesini elbette hepimiz isteriz. Ancak bunun hangi siyasi ve hukuki sonuçları doğuracağını bilmek Türk milletinin en doğal hakkıdır. Çünkü bir düzenlemenin gerçek niteliğini adı değil, maddeleri ve uygulamada doğuracağı sonuçlar belirler.
Metnin 21–26. maddeleri küresel güç dengeleri ve jeopolitik risklere, 25. madde vekâlet savaşlarına, 43. madde ise Irak ve Suriye'deki gelişmelere ayrılmıştır. Bahçeli, iç cephenin tahkim edilmesini bu tehditlere karşı bir güvence olarak sunmaktadır.
Ancak burada sorgulanması gereken, dışarıdaki jeopolitik baskıların içerideki siyasi ve hukuki tercihleri ne ölçüde belirlediğidir. Türkiye'nin bölgesel riskleri aşma ihtiyacı, yeni bir siyasi sürecin gerekçesi hâline getirilmektedir.
Nitekim 26. ve 40. maddelerde güçlü bölgesel aktörlük hedefi ortaya konulurken aynı metinde bu hedef dış tehditlerle ilişkilendirilmektedir. Bölgesel güç iddiası ile dış baskıların iç siyaseti şekillendirmesi arasındaki çelişki açıktır. Ülkenin bekası, günlük dış politika açmazlarını örtmek için gerekçe yapılamaz.
17.ve 18. maddelerde Türk milliyetçiliği, tarihsel süreklilik içinde millet bütünlüğünü güçlendiren bir anlayış olarak tanımlanmaktadır.
Ancak yıllarca farklı bir siyasi söylemle savunulan milliyetçilik anlayışı, bugün hangi gerekçelerle bu kadar geniş bir kavramsal dönüşüme uğramaktadır? Süreklilik iddiasına rağmen ortaya çıkan, siyasi yaklaşımın değişmesidir.
Türk milliyetçiliği, günlük siyasi hesaplara göre esnetilemez; devletin kurucu değerleri siyasi tercihlerdeki değişimi örtmek için kullanılamaz. Millî egemenlik, üniter devlet, hukuk devleti, bağımsızlık ve Türk milletinin ortak geleceği, bu anlayışın temel taşlarıdır.
SONUÇ: TÜRK MİLLETİNİN GELECEĞİ MASKELİ SİYASETE EMANET EDİLEMEZ
Devlet Bahçeli'nin 50 maddelik manifestosu ve 7595 sayılı Kanun, sıradan birer siyasi metin ve mevzuat düzenlemesi olarak değerlendirilemez. Bunlar, yıllarca “terörle pazarlık olmaz” denilerek savunulan devlet çizgisinden uzaklaşan, siyasi ve hukuki sonuçları millete yeterince açıklanmayan bir yönelimin göstergesidir.
İYİ Parti'nin tutumunu, Genel Başkanımız Müsavat Dervişoğlu, düzenlemeyi Meclis'e gelmeden önce de geldikten sonra da “ihanet belgesi” olarak nitelemiş, kabul etmeyeceğimizi “asla ve kat'a” ilan etmiştir. Milletvekillerimiz kanuna Genel Kurul'da “hayır” oyu vermiş, partimiz 81 ilde eş zamanlı basın açıklamalarıyla itirazını millete duyurmuştur.
Kanunun 467 oyla kabul edilmesi, bu itirazımızı değiştirmez. Bir düzenleme, çok oy aldığı için doğru, meşru veya millî hâle gelmez. Bu tercih, ona destek verenlerin sorumluluğundadır; siyasi ve tarihî hesabı da millete verilmelidir.
Bu süreci üç temel nedenle reddediyoruz:
Terörün sona ermesine elbette karşı değiliz. Ancak kalıcı çözüm; teslimiyetle, taviz zinciriyle veya milletten gizlenen pazarlıklarla değil, hukuk, adalet ve devlet kararlılığıyla mümkündür.
Türk milletinin geleceği, günlük siyasi hesaplara ve jeopolitik sıkışıklıkları aşma uğruna yapılan tercihlere teslim edilemez. Milletimiz, kendi kaderini ilgilendiren kararların hesabını sorma hakkına sahiptir. Bu siyasi çelişkilerin nihai değerlendirmesi de demokratik iradenin tecelli ettiği sandıkta yapılacaktır.